Een bijzondere tocht
van Dessel naar Hessisch Lichtenau
30 augustus 2025 - 8 september 2025
Naar mijn Heimat
Zeventien keer fietste ik al naar Hessisch Lichtenau, mijn geboortedorp. Meestal alleen, soms eens in groep. Telkens koos ik een andere route: de kortste was 430 km, de langste 1000 km. Gezien mijn leeftijd zeg ik elk jaar dat het de laatste tocht zal zijn naar mijn Heimat, maar toch stap ik telkens opnieuw op de fiets.
Mijn reizen brachten me de voorbije jaren niet alleen naar Hessisch Lichtenau, maar ook naar de verste uithoeken van de wereld.
Een bijzondere reis
Dit keer was het geen wereldreis, maar wel een bijzondere. Na het lezen van mijn boek liet een dame weten dat ze mij graag wilde vergezellen. Na enkele testritten in België was ik overtuigd. En zo vertrokken Ria en ik samen op zaterdag 30 augustus 2025.
De eerste dag ging richting Venlo. Daarna volgden de Ruhrtalradweg en het Möhnetalstuwmeer.
Klimmen geblazen
In het Sauerland begon het echte klimwerk, tot boven de 500 meter. Brilon en Willingen zijn bekende ski-oorden, nu moesten wij er stevig trappen.
Na een lange afdaling langs Korbach en het Edersee-stuwmeer wachtte ons nog een kuitenbijter voor Melsungen. De beloning: een heerlijk stuk Schwarzwälder Kirsch.
Een hartelijke ontvangst
Na vijf dagen fietsen bereikten we Hessisch Lichtenau, waar we in het gemeentehuis warm werden onthaald. Volgend jaar vieren Hessisch Lichtenau en Dessel hun 55-jarige verbroedering. Daarbij zijn ook verenigingen uit Dessel uitgenodigd. De fanfare zal, bijvoorbeeld optreden in zowel Hessisch Lichtenau als Melsungen. Na het ontvangstmoment genoten we van een welverdiende rustdag, afgesloten met een schnitzel in het dorpsrestaurant.
Terug langs de Lahnradweg
De terugweg liep via de Fuldaradweg door de Vogelsberg, met toppen boven 600 m. Daar toonde Ria haar kracht: met een gewone fiets met weinig versnellingen klom ze vlot mee en daalde af met 55 km/u – altijd goedgezind.
Vanaf Gießen volgden we de Lahnradweg tot Koblenz, waar die in de Rijn uitmondt. Een stuk tot Keulen namen we de trein, daarna verder tot Sittard en tenslotte terug naar Dessel.
900 km op eigen kracht
In totaal reden we 898 km in negen fietsdagen – ik fietste in Dessel nog 2 extra kilometers om aan 900 km te komen. Alles met een gewone fiets, geen e-bike. Met 20 kilo bagage op de drager.
Vaak kregen we de vraag waarom we geen e-bike hadden. Mijn antwoord: “Ik ben nog veel te jong.” Als ik dan mijn leeftijd vertelde, werd ik aangekeken met ongeloof en bewondering.
Vriendelijke mensen onderweg
Onderweg kregen we vaak hulp. Fietsers reden een stuk mee om de weg te tonen, automobilisten boden spontaan hulp aan.
Het weer was prima, de landschappen schitterend en de routes meestal uitstekend.
De fietsen hielden het perfect: we kenden geen technische problemen, met dank aan de zorg van fietsenmaker Luc Smets in Dessel.
Niet alles verliep vlekkeloos
De treinen in Duitsland zaten overvol, waardoor we eruit gestuurd werden en met de fietsen de steile trappen op en af moesten. Ook de veerboot over de Maas voer niet, wat ons een flinke omweg bezorgde. En in een jeugdherberg viel een kapotte kantelpoort op mijn hoofd – mijn pet en gezicht zaten onder het bloed, een wonde die ik nog altijd als herinnering draag.
Dank en terugblik
Uiteindelijk blijft vooral het positieve hangen. Dank aan de vele vriendelijke mensen onderweg, en in het bijzonder aan Ria – voor haar goed humeur, optimisme en indrukwekkende prestatie.
Misschien was dit mijn laatste fietstocht naar mijn Heimat, misschien ook niet. In elk geval werd het een tocht die we nooit zullen vergeten.
Meer lezen over Helmut's reizen?
In het boek Herinneringen van een wereldfietser verzamelde Helmut zijn mooiste tochten en belevenissen uit alle uithoeken van de wereld, van herinneringen uit zijn jonge jaren tot avontuurlijke reizen door de Sahara, Nepal, Jeruzalem, Zuid-Amerika en nog veel meer.